Ya.
Henüz 5 yaşındayken benim bir müzik kutum vardı. Çok güzel bir melodisi vardı. Onu dinlerken uyurdum bazen. Sonra sesler birden çoğaldı, insanlar geldi, yollar çoğaldı. Kafamın içindeki sesler birden bire beni çıldırtacak kadar çok yükseldi. Düşünceler, şarkılar, kitaplar, verilip tutulmayan sözler, sözler… Sırlar, konuşmalar, konuşmalar… Sonra o melodiyi bir daha hiç duyamadım.
Almanya’da bir lise müdürü, her eğitim öğretim yılı başında öğretmenlerine şu mektubu gönderirmiş:
Bir toplama kampından sağ kurtulanlardan biriyim. Gözlerim hiçbir insanın görmemesi gereken şeyleri gördü. İyi eğitilmiş ve yetiştirilmiş mühendislerin inşa ettiği gaz odaları, iyi yetiştirilmiş doktorların zehirlediği çocuklar, işini iyi bilen hemşirelerin vurduğu iğnelerle ölen bebekler, lise ve üniversite mezunlarının vurup yaktığı insanlar. Eğitimden bu nedenle kuşku duyuyorum. Sizlerden isteğim şudur: Öğrencilerinizin insan olması için çaba harcayın. Çabalarınız bilgili canavarlar ve becerikli psikopatlar üretmesin. Okuma-yazma, fen, matematik, çocuklarınızın daha fazla insan olmasına yardımcı olursa, ancak o zaman önem taşır…
Oysa konuşsak, ya da dokunsak birbirimize çekip gidecekti içimizdeki o korkunç noksanlık.
“
| — | Murathan Mungan (via otisakaman) |
